Vrij schrijven voelt heel naakt opeens. Ik heb ook een soort blackout; ik weet even niets meer om over te schrijven. Maar ik weet wel dat ik graag wat vaker bij mijn echte stem wil uitkomen.
Maar dan rijst natuurlijk de vraag: wat is dat precies, mijn echte stem?
Ik denk eigenlijk dat ik verschillende stemmen in me heb. Soms eentje diep vanuit mijn hart, en een andere keer weer hakkelend en zoekend. En dat is allemaal goed. Ik zou gewoon zo graag van die rem af willen die het allereerste wat in mij opkomt automatisch aan de kant zet als: dat zal wel verkeerd zijn. En mij dan laat doorzoeken naar iets “beters”, of in elk geval naar iets dat niet écht mijn diepste behoeften of grootste kwetsbaarheden van het moment blootgeeft.
Iets in die richting mag wel, zolang het maar net iets minder kwetsbaar voelt dan de waarheid.
Aldus mijn masker, mijn innerlijke criticus, mijn saboteur.
Winnicott noemt dit the false self. Hoewel ik dat een mooie term vind, voelt het ook een beetje veroordelend. Terwijl dat valse-zelf-deel er juist is gekomen uit bescherming. Het is een soort overlever die mij door moeilijke tijden heeft geloodst. Waarschijnlijk al als klein kind.
Ik kan het me niet precies herinneren, maar ik zal toen vervelende reacties hebben gehad als ik gewoon mijn vrije, levendige zelf was. Ik benoem dit omdat ook dit valse zelf best compassie verdient.
Uit mijn jeugd herinner ik me nog wel dat mijn vader niet altijd leuk reageerde toen ik als uk verkleed was als clown en leuk probeerde te zijn. Hmm, of is “een clown spelen” niet authentiek? Ik denk dat ik dat toen in elk geval wel was. Ik was twee jaar en had een clownspak zonder schmink of masker. Toen droeg ik nog geen masker. Dat was nog vóór het hele socialisatieproces. Vóór school.
En als ik terugkijk op mijn leven, dan zijn er toch best veel momenten geweest waarop ik echt kan zeggen dat ik mijn eigen weg ben gegaan, ondanks mijn masker. Ik heb het gelukkig niet altijd gedragen. Ik heb vrienden bij wie ik mezelf kan zijn. Gelukkig wel.
Maar waarom blijft schrijven dan toch zo spannend?
Nou, volgens mij heb ik bij deze al een eerste stap gezet, haha.
Ik ga er gewoon voor.